Het poloshirt werd uitgevonden op een tennisbaan, en iedereen kent de naam die eraan verbonden is. Minder mensen weten dat Italiaanse breiers aan de Ligurische kust het binnen tien jaar na zijn komst stilletjes opnieuw uitvonden — niet geknipt en genaaid uit piqué, maar in zijn geheel gebreid van fijn katoen, met een zachte, ongestructureerde kraag en een knoopsluiting die open kon worden gedragen zonder in te zakken.
Waarom gebreid en niet geknipt
Een geknipte en genaaide polo heeft naden; een gebreide heeft er bijna geen. Hij beweegt mee met het lichaam, valt soepel in plaats van te hangen, en zit onder een linnen jasje zonder dat de kraag vecht met de revers. Hij houdt kleur ook anders vast: het garen wordt vóór het breien geverfd, waardoor de tint een diepte heeft die bedrukt of stukgeverfd jersey nooit helemaal bereikt.
De jaren vijftig en zestig
Tegen de tijd dat de filmploegen op de Riviera arriveerden, was de gebreide polo het uniform van de kust. Bekijk een willekeurige foto uit Portofino of Saint-Tropez uit die periode en hij is er — meestal in ivoor, zand of navy, meestal met opgeschoven mouwen, meestal met een sigaret die we niet aanraden.
De Saint Véloir-versie
Onze polo's worden gebreid in een kleine breierij buiten Biella, van 16-gauge gemerceriseerd katoen, dat het oppervlak zijn zachte glans geeft. De kraag wordt apart gebreid en met de hand aangezet, zodat hij plat ligt. De zoom is geribd in plaats van recht, zodat je hem ingestopt of los kunt dragen. En de kleuren zijn de kleuren die de kust altijd heeft gedragen: we hebben ze niet verbeterd, en dat gaan we ook niet proberen.
Draag hem met een getailleerde short naar de lunch, met een linnen broek naar het diner, en op elk moment met niets eronder.
