De banen in Beaulieu gaan om zeven uur open. Om half acht is het gravel besproeid en gerold, heeft de zee achter het hek nog de kleur van tin, en is het enige geluid de tik van een bal tegen darmsnaar. Het is, wat ons betreft, het mooiste uur van de hele kust.
We begonnen hier drie zomers geleden te spelen, vooral omdat het de enige afspraak was die niemand kon verzetten. Een ochtend op gravel doet iets met de rest van de dag: het vertraagt de hartslag, maakt het hoofd leeg en laat de schouders op de goede manier iets zwaarder achter. Daarna volgt een koude espresso bij de kiosk bij de poort, een duik als de wind het toelaat, en dan — dit is het deel dat voor ons telt — ga je meteen lunchen in wat je op de baan droeg.
De test van baan naar terras
Dat laatste werd een regel in het huis. Als een shirt een uur dubbelspel niet overleeft en er om één uur aan tafel niet nog steeds correct uitziet, maken we het niet. Daarom zijn onze polo's gebreid en niet geknipt uit jersey: breiwerk rekt mee met de slag en krijgt zijn vorm terug tijdens de wandeling de heuvel af. Daarom hebben de shorts een echte tailleband en een op maat gesneden binnenbeen in plaats van elastiek en een koord. En daarom is bijna alles wat we maken in een kleur die het gravel vergeeft.
Wat we droegen
De Cadaques Polo in zandstreep, de Hydra Short in ivoor en de Anacapri Loafer, in één hand gedragen tot aan het terras. Niets technisch, geen logo's, niets dat uitleg nodig had.
Ben je ooit voor achten in Beaulieu: de banen liggen achter het Bristol. Neem je eigen ballen mee. De kiosk neemt geen kaarten aan.
